W tym wpisie
Rozpoznawana w ADR klasa 4.1 to jedna z tych klas, której nazwa – materiały zapalne stale – nie oddaje pełnego obrazu. Pod jedną etykietą kryją się bowiem trzy bardzo różne grupy towarów: materiały, które po prostu łatwo się palą, materiały zdolne do gwałtownych reakcji egzotermicznych bez udziału tlenu z powietrza, oraz odczulone materiały wybuchowe. Do tej klasy należą też materiały polimeryzujące. To zróżnicowanie sprawia, że klasyfikacja i przewóz w obrębie klasy 4.1 wymagają precyzji i dobrego rozumienia przepisów.
W tym wpisie omawiamy, co obejmuje ADR klasa 4.1, jak wygląda jej podział wewnętrzny, jakie nieoczywiste towary do niej należą i na co zwrócić uwagę przy ich przewozie.
Co obejmuje ADR klasa 4.1?
ADR klasa 4.1 obejmuje cztery grupy materiałów i przedmiotów:
- Materiały zapalne stałe – materiały stałe, które w warunkach przewozu łatwo się zapalają lub mogą powodować lub podsycać pożar wskutek tarcia.
- Materiały samoreaktywne – ciekłe lub stałe materiały termicznie niestabilne, zdolne do intensywnej egzotermicznej rozkładu nawet bez udziału tlenu (powietrza). Definicja ta wyłącza materiały klasyfikowane jako materiały wybuchowe, nadtlenki organiczne, materiały utleniające lub materiały organiczne samozapalne.
- Odczulone materiały wybuchowe stałe – materiały wybuchowe zwilżone wodą lub alkoholem albo rozcieńczone innymi materiałami w celu stłumienia ich właściwości wybuchowych, klasyfikowane jako ADR klasa 4.1, a nie klasy 1.
Materiały polimeryzujące – materiały, które bez stabilizacji chemicznej mogą ulegać gwałtownej polimeryzacji z wydzieleniem dużej ilości ciepła.
Materiały samoreaktywne
Materiały samoreaktywne zasługują na osobne omówienie, ponieważ stwarzają zagrożenia nieobecne w pozostałych częściach klasy 4.1. Są to substancje zdolne do samopodtrzymującej się reakcji egzotermicznej, a w pewnych warunkach – do detonacji, gwałtownego spalania lub niebezpiecznego wydzielania gazów toksycznych.
Przepisy ADR wprowadzają dla nich podział na typy od A do G, odzwierciedlający skalę zagrożenia:
• Typ A – nie może być przewożony w opakowaniu, w jakim jest badany; stwarzają największe zagrożenie.
• Typ B – może być przewożony w opakowaniu, jednak wymaga kontrolowanej temperatury podczas przewozu.
• Typy C do F– mogą być przewożone w opakowaniu bez wymagania kontroli temperatury, jednak pod określonymi warunkami.
• Typ G – nie podlegają przepisom ADR klasy 4.1.
Kluczową kwestią przy wielu materiałach samoreaktywnych jest kontrola temperatury. Dla substancji wymagających stabilizacji termicznej przepisy ADR określają temperaturę kontrolowaną (powyżej której należy podjąć działania zaradcze) oraz temperaturę awaryjną (powyżej której może nastąpić niekontrolowana reakcja) wymagającą wdrożenia procedury awaryjnej. Przekroczenie tych wartości podczas przewozu może prowadzić do poważnego zdarzenia.
Podział na grupy pakowania
Pomijamy szczegóły w tym zakresie, ponieważ ADR klasa 4.1 jest bardzo różnorodna pod względem przypisania grup pakowania – począwszy od grup materiałów, którym w ogóle nie przypisuje się grup pakowania, po inne grupy, w przypadku których stosuje się odmienne kryteria.
Charakterystyczne oznakowanie
Podstawowa nalepka ostrzegawcza klasy 4.1 ma kolor biały z czerwonymi paskami i przedstawia płomień. Dla materiałów samoreaktywnych oraz odczulonych materiałów wybuchowych stałych mogą być wymagane dodatkowe nalepki, np. nalepka nr 1 (wskazujące na zagrożenie wybuchowością) w przypadku niektórych odczulonych materiałów wybuchowych.
Tablice barwy pomarańczowej stosowane do znakowania jednostek transportowych w przypadku przewozu tych materiałów luzem lub w cysternach uzupełniane są, jak w pozostałych klasach, numerem rozpoznawczym zagrożenia (Kemler) i numerem UN. Warto pamiętać, że zawsze konieczna jest weryfikacja czy konkretny materiał niebezpieczny jest dopuszczonych do przewozu luzem lub w cysternach, a jeśli tak, to pod jakimi warunkami. W gruncie rzeczy przewóz w opakowaniach również wymaga upewnienia się, że zastosowane opakowania są prawidłowo dobrane.
Kilka nieoczywistych przykładów
Wskazana w Umowie ADR klasa 3 jest znacznie szersza, niż mogłoby się wydawać. Poza paliwami i rozpuszczalnikami obejmuje ona szereg produktów, których łatwopalności jesteśmy najczęściej w pewnym zakresie świadomi, ale często nie łączy się tego z ograniczneniami w przewozie drogowym, co jest błędem:
- Farby, lakiery i werniksy (UN 1263) – powszechnie stosowane w budownictwie i przemyśle; często przewożone bez świadomości, że mogą podlegać przepisom ADR.
- Kleje (UN 1133) – wiele klejów na bazie rozpuszczalników organicznych posiada temperaturę zapłonu poniżej 60 °C i klasyfikuje się jako ADR klasa 3.
- Środki czyszczące i odtłuszczające – na bazie węglowodorów i alkoholi; ich temperatura zapłonu często plasuje je w GP II lub III.
- Żywice w roztworach (UN 1866) – stosowane w przemyśle tworzyw sztucznych i kompozytów.
- Odczulone materiały wybuchowe ciekłe (UN 3343 i inne) – przewożone jako klasa 3, co odróżnia je od materiałów klasy 1 m.in. w zakresie wymaganych uprawnień kierowcy.
- Perfumy i wody toaletowe – ze względu na zawartość alkoholu etylowego mogą podlegać przepisom ADR, choć w praktyce często możliwe jest skorzystanie z wyłączeń (takich, jak na przykład towary niebezpieczne pakowane w ilościach ograniczonych).