zasieg umowy ADR

Zasięg umowy ADR rośnie praktycznie z roku na rok (mówiąc obrazowo, bo przecież przepisy ADR wydawane są raz na 2 lata). Co prawda na okładce jak dotąd (tj. w 2020 roku) możemy przeczytać, że jest to umowa europejska, jednakże swoim zasięgiem już dawno sięga poza kontynent. Całkiem dobrze uzmysławia to główna grafika tego wpisu prezentująca mapę Państw, które podpisały tę umowę.

Lista krajów

Umowa ADR obowiązująca w latach 2019-2021 obejmuje 52 kraje. Aktualną listę publikuje zawsze Europejska Komisja Gospodarcza (UNECE). W porządku alfabetycznym są to:

  • Albania
  • Andora
  • Austria
  • Azerbejdżan
  • Belgia
  • Białoruś
  • Bośnia i Hercegowina
  • Bułgaria
  • Chorwacja
  • Cypr
  • Czarnogóra
  • Czechy
  • Dania
  • Estonia
  • Finlandia
  • Francja
  • Grecja
  • Gruzja
  • Hiszpania
  • Holandia
  • Irlandia
  • Islandia
  • Kazachstan
  • Liechtenstein
  • Litwa
  • Luksemburg
  • Łotwa
  • Macedonia
  • Malta
  • Maroko
  • Mołdawia
  • Niemcy
  • Nigeria
  • Norwegia
  • Polska
  • Portugalia
  • Rosja
  • Rumunia
  • San Marino
  • Serbia
  • Słowacja
  • Słowenia
  • Szwajcaria
  • Szwecja
  • Tadżykistan
  • Tunezja
  • Turcja
  • Ukraina
  • Uzbekistan
  • Węgry
  • Wielka Brytania
  • Włochy

Na powyższej liście znajduje się kilka typowo Azjatyckich oraz Afrykańskich państw. W zasadzie sama Rosja powoduje, że zasięg umowy ADR kończy się tam, gdzie zaczyna Alaska. Najbardziej wysuniętym na południe krajem z powyższej listy jest Nigeria. Co ciekawe, nie sąsiaduje ona z żadnym krajem, który również postanowiłby przyłączyć się do ADR. Co więcej, znajduje się dość daleko od większości stron umowy. Czy wyznaczy nowy trend wśród krajów afrykańskich? Czas pokaże. Tak czy inaczej, przystąpienie Nigerii do umowy ADR może wskazywać na to, że kraje afrykańskie zaczną podnosić bezpieczeństwo w transporcie drogowym towarów niebezpiecznych i będą robić to na bazie umowy ADR.

Czy umowa ADR jest nadal europejska?

Pełna nazwa umowy ADR w języku francuskim informuje nas o tym, że jest to umowa europejska (L’ Accord européen relatif au transport international des marchandises Dangereuses par Route). Dlatego biorąc pod uwagę to, że coraz więcej krajów spoza Europy ratyfikuje tą umowę, należy spodziewać się, że w najbliższych latach może dojść do zmiany w nazwie polegającej na usunięciu przymiotnika “europejska”. Aktualny stan wskazuje na to, że zaledwie nieco ponad 13% krajów z powyższej listy jest spoza Europy. Oznacza to, że blisko 90% pozostałych to kraje europejskie. Nie zmienia to jednak tego, że umowa ta swoim zasięgiem już dawno wyszła poza Europę.

Warto też zwrócić uwagę, że tak duże upowszechnienie umowy ADR w Europie (znacznie wykraczającej poza chociażby Unię Europejską), jest ogromnym ułatwieniem dla ogromnej liczby przedsiębiorców. Oczywiście przepisy dotyczące transportu towarów niebezpiecznych nadal nie są w 100% ujednolicone dla wszystkich tych krajów. Umowa ADR pozostawia miejsce na wewnętrzne regulacje każdego z krajów. Przykładem takiego przepisu może być polski wymóg, by na liście przewozowym wskazywać nie tylko nadawcę i odbiorcę towarów niebezpiecznych, ale także ich właściciela (art. 13 Ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych):

Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany zamieścić, w wymaganych dokumentach, o których mowa w ustawie, oraz odpowiednio w ADR, RID lub ADN nazwę i adres podmiotu, którego własnością, w chwili przekazania osobie wykonującej przewóz towarów, jest towar niebezpieczny.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.